Het zal niemand ontgaan zijn dat ik een echt honden mens ben!

15 jaar geleden kocht ik samen met mijn dochters een Duitse herder pup!

Helaas werd ik na een jaar ernstig ziek!

Vlinder zoals mijn hond heette ging gedurende die tijd naar mijn dochter.

Ik weet niet in hoeverre een hond verdriet kan hebben maar mijn Vlinder werd een gratenpakhuis!

 

Vlinder was twee jaar toen ik eindelijk weer thuiskwam, ik in een rolstoel en gehandicapt, maar dat zag mijn hond niet!

Ze heeft mij enorm geholpen bij mijn revalidatie, hielp mij omhoog aan haar halsband, pakte de post uit de brievenbus en liet zichzelf uit.

Dat was echt bijzonder ik zat in mijn rolstoel aan het begin van de straat en gaf commando’s, zij moest twee straten oversteken, jullie geloven het niet maar ze keek naar links en rechts vroeg om toestemming en daar ging ze. De terugweg verliep hetzelfde! Nu ik het zo opschrijf ben ik nog steeds vol verwondering en bewondering!

 

Na verloop van tijd en veel revalidatie leerde ik weer lopen en beloofde Vlinder goede tijden samen.

Helaas werd zij erg ziek en met drie jaar moest ik haar in laten slapen.

Mijn verdriet was onmiskenbaar groot!

Geen hond meer voor mij, wist werkelijk niet wat ik moest zonder hond ben doorgegaan met mijn revalidatie en heb bereikt wat ik kon.

 

De jaren gingen voorbij en lichamelijk werd ik sterker steeds vaker dacht ik weer aan een hond echter aangezien ik toch vaak in het ziekenhuis lag durfde ik het niet aan.

 

Mijn kinderen en vriend zagen mijn verdriet en gemis van een beestje een Duitse herder zat er niet meer in maar een rustige hond zou kunnen.

 

Mijn voorkeur gaat uit naar grote honden en Duitse herders en Schotse collies vind ik erg mooi!

 

Ik wilde echter voordat ik een hond zou nemen goede afspraken hebben voor het beest zodat er altijd iemand voor haar was indien het voor mij tijdelijk niet mogelijk was.

 

Samen met kinderen en vriend het internet afgespeurd en kwamen uit bij een nestje van het Melkmeisje!

Honden worden daar gefokt op schoonheid (velen hebben prijzen gewonnen) maar ook op liefde!

De knoop doorgehakt samen allemaal om voor mij weer een hondje aan te schaffen. (Nadat alles geregeld was voor het nieuwe beestje!)

 

En daar kwam ze Abbey van het melkmeisje! Wat een geluk!

Ik word nooit meer beter maar ik heb een doel om op te staan, ik heb leren fietsen dankzij Abbey en nog meer vaardigheden.

Het enige wat ik niet meer kan is lang lopen, maar dat stukje heeft mijn dochter op zich genomen en maakt geregeld grote wandelingen in het bos met Abbey en kleinkinderen.

 

Abbey is enorm goed gesocialiseerd en een gelukkig beest.

 

Zij heeft mij uit een dal getrokken en ik sta iedere morgen op met plezier omdat ik weet dat mijn grijze joekel op mij wacht!

 

Ik weet echt niet of ik wel zo ver was gekomen zonder Abbey.

Ik dank mijn kinderen en vriend die dit mogelijk maakte! 

 

Abbey tegen jou wil ik zeggen: “Bedankt dat je er voor mij bent en jij hebt de hoofdprijs verdiend voor de schoonheid van je hondenziel!”