Het echte kerst verhaal

Het echte kerstverhaal vertelt door getuigende dieren, zonder menselijke opsmuk.

 

Het echte kerstverhaal

Vele verhalen doen de ronde over het kerstverhaal,maar wat is nu het juiste, of liever gezegd wat is het meest authentieke. Hetgaat er niet om of er nu hooi of stro lag in de kribbe. Het is per slot vanrekening al dik eenentwintig eeuwen geleden en details kunnen door de tijd watvertroebelen. Er is en wordt ook zoveel over dit onderwerp geschreven en datallemaal door mensen die er geen getuige van zijn geweest. Elke verteller heeftde neiging zijn verhaal met een pikant sausje wat luister bij te zetten.

 

Om een juist beeld te krijgen van de geschiedenis en omstandigheden laten we de aanwezige dieren aan het woord, waarbij we er van uit kunnen gaan dat een dierwars is van de nare menselijke eigenschap om verhalen aan te dikken.

De kerststal


In de stal waren de volgende dieren aanwezig: een os, twee schapen en als gast de ezel als lastdrager van de hoogzwangere Maria.

We laten deze dieren hun verhaal doen en mogelijk komen er andere feiten naar

voren.

 

“Wij hebben maar geluk dat we deze nacht in de stal mogen doorbrengen,” zei William, het ramschaap tegen Julia het ooischaap. “Zeker met deze kou en sneeuw,” kwam Bart de os tussenbeide. “Eigenlijk is het mijn stal. Dat jullie herder er elke winterdag twee van jullie kudde aanwijst om hier de nacht door te brengen, gebeurt met mijn toestemming,” zei Bart.

 

“Nou,nou wat een verbeelding zeg. Dit bouwvallig kot behoort niemand en het

staat hier in dit niemandsland als een soort toevluchtsoord voor verdwaalde schepsels.

 

Jij bent van een keuterboerderijtje gevlucht omdat je te hard moest ploeteren. Toevallig ben je van ellende in dit kot terecht gekomen en nu meen je de rechtmatige eigenaar te zijn,” reageerde William.

“Onze herder heeft er een soort stal van gemaakt, door er een kribbe in te maken en er regelmatig vers hooi en stro in te brengen,” vulde Julia aan.

Jozef vraagt onderdak

De woordenstrijd werd onderbroken door het knarsen van het scheefhangende deurtje. Een magere man met baard, geschoeid met sandalen trad binnen.

 

Hij vroeg aan de dieren of hij de nacht daar mocht doorbrengen met zijn vrouw en de

ezel. Het kleine gezelschap keek elkaar vertwijfeld aan.

 

Ondertussen kwam de hoogzwangere vrouw binnengestrompeld en deze aanblik deed de dierenharten meteen smelten.

Bart nam het woord en zei: “Welkom, welkom, het zou ondierlijk zijn U verzoek in deze omstandigheden af te wijzen en wij laten onze dierlijke harten spreken.”

 

De man stelde zich voor als Jozef en zijn vrouw heette Maria.

“Maria staat op het punt van een kind te bevallen,” sprak Jozef. “Willen jullie helpen Maria een mooi plekje te geven waar ze kan liggen om het kindje te baren? En, ook voor het kind moeten we nog een geschikt bedje zoeken.”

 

“Een kindje baren?” fluisterden de dieren onder elkaar. Maar Julia liet al snel haar vrouwelijke intuïtie spreken en was bovendien door de wol geverfd.”Ach, bij ons heet dat jongen werpen verklaarde ze.

Mensen kunnen daar moeilijke toestanden van maken, maar bij ons gaat er dat heel natuurlijk aan toe,” informeerde zij William en Bart.


“Wij gaan het helemaal inrichten voor de vervalling.” “Bevalling verbeterde Julia. ”Uh bevalling.”zei Bart. Tegen de achterwand werd van stro een zacht bed gemaakt voor Maria en de kribbe werd met zacht hooi ingericht als wiegje.

 

“Ik heb nog een verzoek,”zei Jozef. “Onze ezel heeft zo hard moeten werken om Maria de lange weg hier naartoe te dragen, dat ik hem ook graag in de stal heb.

” Weer viel er enige stilte, waarbij William en Bob elkaar bedenkelijk aankeken.

Julia, die met haar ervaring de ongemakken van de dracht kende, gaf meteen antwoord. “Natuurlijk, mag hij binnen. Zijn adem kan alleen maar bijdragen in de warmte. Bovendien kunnen we met zijn balken zo nodig de stal verstevigen.” William en Bob keken elkaar aan en schudden lachend hun koppen.

 

Die nacht werd het kindje geboren onder getuigenis van een ezel, een os en twee schapen.

Een dergelijk geboorte hadden ze nog nooit meegemaakt. De os had in zijn stal al vaker van verliefde stelletjes pogingen tot verwekking gezien, maar een “vervalling” nog nooit.

 

Toch voelden de os, de ezel en de schapen dat deze geboorte ook van grote betekenis was

voor de hele dierenwereld. Zo wordt dit verhaal al eeuwen van generatie op

generatie doorverteld en dieren liegen niet.

 

De geboorte


Social Media