Lasha

Geboren

....-....-....

 

 

Overleden

9 januari 2016


Lasha

 

Christine Koning

 

Onze tri-color Collie (Ook wel onze zwart/wit/bruine genaamd)

9 januari 2006 is ze van ons heengegaan.

 

Het weekend voor Kerst 2005 ging ze vreselijk braken. Eerst denk je aan een griepje, maar toen ze na een paar dagen allemaal lekkere hapjes, zoals tartaar en kipfilet ging weigeren, ben ik naar de DA gegaan. Ze kreeg injecties en medicijnen om het braken te stoppen. Dit hielp niet. Ik weer naar de DA. Er werden foto’s gemaakt.

De lieve schat liet het allemaal lijdzaam over zich heen komen. Op de foto’s was een schaduw te zien in het gebied tussen maag en nieren. Een bloedonderzoek volgde. Niets ernstigs te vinden, alleen het kreatininegehalte was iets te hoog, wat kan duiden op een aankomend nierfalen. Het braken bleef, maar het was alleen maar slijm. Ze vermagerde sterk en snel. Ik werd telkens heen en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop. En die ogen van haar…

 

Nieuwjaarsdag brak aan. Ze was zo ziek en ze hield niet op met braken. Het kostte haar zo’n moeite. Hals over kop weer naar de DA. We waren bang voor een maagtorsie en werden met spoed doorgestuurd naar de kliniek in Emmeloord. Weer foto’s. Niets te zien. Weer injecties en medicijnen. De volgende dag weer naar Emmeloord voor een echo. ’s Morgens vroeg werd het braken zo ernstig dat ik niet met haar de grote weg op durfde, dus eerst weer naar de DA in Lelystad. We mochten haar toch meenemen. Op de echo waren gassen te zien in maag en darmen en wat oneffenheden op de milt en voordat we het wisten, deden ze een miltpunctie. Die arme Lasha. Hier kwam ook weer niets uit. Alles was oké. We stonden voor een raadsel!

 

Totdat ze donderdags met haar rechterachterpootje ging slepen en haar teentjes onder haar voetje bogen. Ze liep dus op de bovenkant van haar pootje. Weer naar de DA. Er werd aan een neurologisch probleem gedacht. Zondags ging het mis met haar andere achterpootje. Ze sleepte met haar achterlijf. Toen hebben Rob en ik met bloedend hart besloten dat we de volgende ochtend met haar de laatste gang naar de dierenarts zouden maken. Haar laatste nacht was vreselijk. Haar voorpoten weigerden dienst en ze heeft hartverscheurend liggen huilen. Dit zal ik nooit meer vergeten en ik hoor het soms nog. Ik heb haar paracetamol gegeven en haar dicht tegen me aan gehouden. Haar functies gingen snel achteruit. Maandagmorgen 9 januari 2006 om 9.15 uur hebben we haar over laten gaan naar de regenboogbrug. Vlak voor ze stierf gingen haar oogjes snel heen en weer en toen werd pas duidelijk dat er iets in haar hersentjes mis was. Misschien een tumor die haar centrale zenuwstelsel aantastte. Deze is waarschijnlijk de laatste nacht geknapt. We weten het niet. Maar het moet allemaal invloed gehad hebben op al haar functies, ook op haar maagje en darmen. Hadden we dit maar eerder geweten. Maar ja, wat hadden we dan nog kunnen doen. Het ging zo snel. Zo liep ze nog heerlijk achter een bal aan en nog geen 3 weken later was ze dood. Mét dat ik dit schrijf overweldigen de tranen mij weer.

 

Al is dit allemaal alweer ruim 2 jaar geleden gebeurd…..voor mij blijft het net gisteren. Ik mis deze kanjer. Ze was zo mijn maatje. Het was mijn eerste echte collie en ze heeft een gigantische indruk op ons achtergelaten. Ik ben er nog steeds stuk van en draag haar foto altijd bij me. Haar as ligt op een speciaal plekje (naast Laddy) in onze tuin. Haar lichaam is er dan wel niet meer, maar haar nagedachtenis leeft voort.

 

IK ZAL HAAR NOOIT VERGETEN! IK ZAL ALTIJD VAN HAAR BLIJVEN HOUDEN!

 

SHE IS ALWAYS A HAERTBEAT FROM ME !